Brain Killer: Kulisy legendarnego FPS-a na Amigę, który nie wyszedł

Brain Killer – Historia FPS-a, na który czekał amiświat

Polska scena amigowa lat 90. tętniła życiem, a marzenia o stworzeniu rodzimego hitu na miarę Dooma rozpalały wyobraźnię wielu młodych twórców. Choć techniczne ograniczenia „Przyjaciółki” (Commodore Amiga), stawiały poprzeczkę niezwykle wysoko, grupa Virtual Madness rzuciła wyzwanie rynkowym gigantom. O kulisach powstawania, ambitnych planach i ostatecznym losie niedokończonej produkcji Brain Killer opowiedzieli jej współtwórcy - Rafał Głębowski oraz Piotr Krompiewski - w najnowszym, głośnym wywiadzie na kanale Amiga bez ściemy.

Kadr z wywiadu na kanale Amiga bez ściemy. Od góry siedzą: Remix, Piotr Krompiewski,
Rafał Głębowski, Mufa.

Detektywistyczna misja: Jak odnaleźć twórców widmo?

Historia tego wywiadu mogłaby nigdy nie powstać, gdyby nie zaangażowanie społeczności retro. Przez lata autorzy Brain Killera pozostawali dla amigowego świata nieuchwytni. Przełom nastąpił dzięki grupie Polish Amiga Floppy Preservation Group. Po tym, jak w jednym z programów wspomniano o braku kontaktu z twórcami, cyfrowi detektywi w zaledwie 15 minut namierzyli Rafała Głębowskiego. Spotkanie przed kamerami stało się faktem, wywołując lawinę wspomnień z czasów, gdy gry pisało się z czystej pasji, a nie dla wielkich budżetów.

Ambitny projekt Virtual Madness i Titan Computer

Brain Killer nie miał być kolejnym, prostym klonem trójwymiarowych strzelanek. Tworzony przez grupę Virtual Madness, zyskał zainteresowanie niemieckiego wydawcy Titan Computer, a premierę planowano pierwotnie na lata 1997–1998.

Gra – do płynnego działania wymagała Amigi z chipsetem AGA i minimum 4 MB pamięci.
Wprowadzała rozwiązania innowacyjne nawet w skali ówczesnego rynku PC:

• Zaawansowana walka: Możliwość okładania wrogów pięściami oraz widowiskowe kopnięcia.
• Fizyka obiektów: Paraboliczny rzut granatem, wymagający od gracza wyczucia trajektorii.
• Klimatyczna oprawa: dynamiczne przejścia przez słabiej oświetlone, mroczne lokacje.

Co ciekawe, apetyt twórców rósł w miarę jedzenia. W planach przewijały się nawet niezwykle ambitne projekty inspirowane kultową serią RPG Ishar, co po latach fani komentują z niedowierzaniem – dowiezienie tak potężnego tytułu na Amidze wymagałoby tytanicznej pracy.

---

Dlaczego „Brain Killer” nie wyszedł?

Mimo zaawansowanych prac i wypuszczenia grywalnej wersji demonstracyjnej, finalna wersja gry nigdy nie trafiła na półki sklepowe. Wydawca, Titan Computer, zabrał demo Brain Killera na targi CeBIT '97 w Hanowerze, gdzie odwiedzający mogli osobiście przetestować polską produkcję. Przeprowadzona na miejscu ankieta wśród graczy przyniosła jednak bolesny dla projektu werdykt - społeczność oczekiwała gry na miarę Dooma, z wielopoziomowymi lokacjami, schodami i piętrami. Spełnienie tych oczekiwań oznaczało techniczną rewolucję: napisanie całego silnika gry praktycznie od nowa.

Dla Titan Computer wersja przysłana przez programistów była zbyt zabugowana do komercyjnego wydania, a niemiecki wydawca domagał się radykalnych zmian w kodzie. W tym momencie uderzyła brutalna rzeczywistość realiów Polski zaledwie kilka lat po upadku komunizmu. Co w tamtych czasach, bez porządnego dostępu do internetu i zachodniego zaplecza finansowego, mogli zrobić 18-, 19- czy 20-latkowie? Do głosu doszła proza życia lat 90.: studia, obowiązkowa służba wojskowa głównego kodera Marcina Kmiecika oraz zwykłe, ludzkie wyczerpanie materiału. Zmęczeni autorzy nie mieli już sił ani czasu na pisanie gry od zera. Projekt ostatecznie trafił do szuflady, stając się jednym z najbardziej legendarnych i ambitnych „unreleased” w historii polskiego gamedevu.

Wejście na targi CeBIT '97 w Hanowerze

---

Zapach dyskietek i domowe patenty

Wywiad na kanale Amiga bez ściemy stał się dla widzów wehikułem czasu do lat 90. Piotr Krompiewski wywołał falę nostalgii, wspominając o konstruowaniu własnego samplera - jak po programie doprecyzował współprowadzący Rafał Chyła, projekt ten pochodził z łamów Elektroniki Praktycznej lub Praktycznego Elektronika.

Komentarze pod materiałem zalały wspomnienia widzów, którzy idealnie utożsamiali się z historiami opowiedzianymi przez Piotra i Rafała:

• Kupowanie pierwszej Amigi w kultowych sklepach pokroju „Domus”w Łodzi, czy Vadim w Zielonej Górze.
• Niezapomniany zapach nowo otwartych dyskietek 3,5 cala (w tym legendarnych marek jak Kodak).
• Dorabianie własnoręcznie kabli do czarnobiałych lub starych telewizorów (np. Neptun 557), byle tylko uruchomić sprzęt.
• Zarwane nocki po zakończeniu „Dziennika Telewizyjnego”, gdy rodzice w końcu zwalniali domowy telewizor.

Oficjalny ekran promocyjny gry Brain Killer od Virtual Madness

---

Dziedzictwo pasji

Choć Brain Killer oficjalnie nie wyszedł, pozostawił po sobie trwały ślad w pamięci graczy. Pokazał również, jak niesamowitą pomysłowością musieli wykazać się twórcy tamtej ery – efekty dźwiękowe i ambienty potrafili nagrywać nie tylko z kaset VHS ale za pomocą kuchennego czajnika, pralki czy garnków.

Dziś, w erze emulatorów i powrotu do fizycznego, „koszernego” hardware'u, historia Piotra Krompiewskiego, Rafała Głębowskiego, Marcina Kmiecika, Jacka Rudowskiego to piękny pomnik czasów, w których ograniczenia sprzętowe nie zabijały kreatywności, a wręcz przeciwnie - zmuszały do przekraczania barier niemożliwego.